Ogród rośliny rośliny ogrodowe

Zawilce japońskie

Zawilce japońskieZawilce japońskie pochodzą z Dalekiego Wschodu, Chin i Japonii. Uprawiane są trzy gatunki i ich odmiany mieszańcowe. Różnią się przede wszystkim odpornością na mróz, musimy więc zawsze ustalić, jaki mamy gatunek i jak go należy pielęgnować. W warunkach naturalnych zawilce te rosną w lasach, wymagają więc ziemi zasobnej w składniki pokarmowe, ale lekkiej i przepuszczalnej. Ponieważ na korzeniach powstają liczne pąki, łatwo je rozmnożyć, ale też trudno wyplenić. Zawsze po wykopaniu pozostają resztki korzeni, dające początek nowym roślinom. Warto o tym pamiętać, planując rabatę bylinową.

Co warto wiedzieć o zawilcach japońskich?

Anemone Japonica
Anemone Japonica

Przesadzać i dzielić zawilce najlepiej wiosną, w kwietniu lub w maju. Zawilce japońskie są dość odporne na choroby i szkodniki. Najczęściej cierpią z powodu suszy, wymagają więc dość obfitego podlewania. Dobrze się czują w lekkim, ale wilgotnym cieniu drzew. Zawilec japoński tworzy spore kępy dużych, złożonych, ciemnozielonych liści. Pędy kwiatostanowe dorastają do 60-130 cm wysokości, są rozgałęzione i zakończone wielokwiatowymi baldachami. Kwiaty bywają białe, bladoróżowe lub purpuroworóżowe, rozwijają się od sierpnia do października. Zawilec ten wytrzymuje mróz do -15 stopni Celsjusza.

Zawilec kutnerowaty osiąga wysokość ponad jednego metra, ma pędy mocno rozgałęzione, a wyróżnia się gęstym białym kutnerem na spodniej stronie liści. Lepiej znosi mróz, nawet do -25 stopni Celsjusza. Jego kwiaty są przeważnie różowe, o średnicy 6-8 cm.

Zawilec japoński
Zawilec japoński

Zawilec ogrodowy – pod tą nazwą grupuje się odmiany pochodzenia mieszańcowego. Dorastają one do wysokości około 100 cm. Liście mają ciemnozielone z wierzchu, a szarozielone pod spodem. Kwitnienie rozpoczyna się na początku września i trwa niemal do listopada. Kwiaty są białe lub lilioworóżowe, o średnicy ponad 7 cm. Niestety nie wszystkie nadają się do uprawy w naszych ogrodach ze względu na wrażliwość na mróz. Późną jesienią, po ścięciu części naziemnych, należy nakryć je grubą warstwą suchych liści lub torfu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *